παπαγαλοι που μιλουν

Ποιες ράτσες παπαγάλων μιλανε γρήγορα και πως; Τα cockatiels που έχω δεν νομίζω να μιλήσουν ειναι σε κλούβι 3 ζευγάρια και μιλανε μόνοι τους.

Ενδιαφέρομαι να αγοράσω ένα για να τον μάθω να μιλά, ποια ράτσα μιλα ευκολα και γρηγορα εκτος απο τον African Grey.

μπορουμε να σου πουμε ποιες ρατσες ειναι καλοι ομιλητες!ο αφρικανικος γκριζος ειναι ο πιο καλος ομιλητης και ακολουθουν οι αμαζονες!σχεδον ολοι οι παπαγαλοι μιλανε.ακομα και το κοινο παπαγαλακι που ισως να μην το πιανει το ματι σου,μπορει να μαθει καποιες λεξεις. το ποσο ευκολα και γρηγορα ομως μπορει να μιλησει ενας παπαγαλος εξαρταται απο την διαθεση σου και την υπομονη σου! αν ασχοληθεις πραγματικα με το πουλι,κερδισεις την εμπιστοσυνη του και χτισεις μια ωραια σχεση θα εχεις γρηγορα αποτελεσματα. αν παρεις τον παπαγαλο σε μικρη ηλικια(2-3 μηνων) απο τους εξι μηνες του θα μπορει να επαναλαμβανει καποιες λεξεις. με την παροδο των μηνων θα μεγαλωνει και το λεξιλογιο του.
ολα αυτα ομως ειναι θεωρητικα! πρεπει να περνας χρονο με το πουλι και να μαθεις πολλα πραγματα για το ειδος που θα επιλεξεις. υπαρχουν καποιοι κανονες η αν θες καποια μυστικα για να γινει η σχεση σας αμφιδρομη, να δινεις στοργη και να παιρνεις ικανοποιηση(στην περιπτωση σου...ομιλια) πρεπει να αρχισεις απο το μηδεν,για παραδειγμα δεν παινεις στρογγυλο κλουβι γιατι νιωθει ανασφαλεια το πουλι, οι διαστασεις του κλουβιου πρεπει να εχουν καποια εκατοστα μινιμουμ για να ζει μεσα το πουλι, το κλουβι να το τοποθετεις παντα σε θεση πιο χαμηλα απο σενα ,...χρειαζονται κανα δυο ωρες ακομα για να σου πω καποια απο τα βασικα πραγματα .πρεπει να βρεις αρθρα (ευτυχως υπαρχουν αρκετα και εδω μεσα)και να τα μελετησεις.
υπαρχουν πολλα πραγματα λοιπον που θα πρεπει να ξερεις.το κοκατιλς δεν λενε λεξεις,τα μπατζυς μπορουν να πουν. μην συγκρινεις ομως τα ζευγαρια μπατζυς η κοκατιλς που εχεις με καποιον παπαγαλο πιο μεγαλο που θα ειναι μονος του και θα πρεπει να παιξεις εσυ τον ρολο του ζευγαριου του.
δεν θελω να σε αποτρεψω,προς θεου! απλα επειδη ζητας συγκεκριμενα πραγματα σε ενημερωνω για να κανεις καποια σωστα βηματα ωστε να εχεις αποτελεσματα και να μην απογοητευτεις με οτι αυτο συνεπαγεται για σενα και το πουλι.

 άποιοι από εσάς ίσως προσπαθίτε να μάθετε τον παπαγάλο σας να μιλάει. Γνωρίζετε όμως ποιοι παπαγάλοι μιλούν περισσότερο και ποιοί παπαγάλοι είναι μέτριοι ή κακοί ομιλητές; Οι παρακάτω πληροφορίες μπορούν να σας βοηθήσουν

χαμστερ

Το χάμστερ είναι ένα συνηθισμένο κατοικίδιο ζώο. Είναι νυκτόβιο θηλαστικό, που θα πει πως προτιμά να αναπαύεται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ξυπνάει συνήθως νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να δένεται με τον ιδιοκτήτη του. Τα μικρά αυτά θηλαστικά είναι αρκετά καθαρά ζώα, δεν προσβάλλονται από φυσικές αρρώστιες. Είναι όμως ευπαθή σε αρρώστιες των άλλων ζώων, των ανθρώπων ή ακόμα από άσχημες συνθήκες ζωής (π.χ ακαθάριστο κλουβί, βρόμικο νερό, λιγοστή άσκηση, κ.α). Έρευνες έχουν δείξει πως ένα χάμστερ έχει λιγότερες αρρώστιες από μια γάτα, ένα κανονικό ποντίκι υπονόμου η ακόμα από ένα σκύλο. Δεν μυρίζουν, ούτε κάνουν ακαθαρσίες έξω από το κλουβί. Χωρίς εκπαίδευση ένα χάμστερ μπορεί να βρει έναν συγκεκριμένο χώρο μέσα στο κλουβί του που θα αποφασίσει το ίδιο να είναι η λεγόμενη τουαλέτα. Τα χάμστερ μπορούν να τρέξουν μέχρι 10 χιλιόμετρα κατά τη διάρκεια της νύκτας για αυτό μια ρόδα είναι απαραίτητη μέσα στο κλουβί.

Κατοικίδια

Τα χάμστερ λέγεται πως είναι ο ιδανικός σύντροφος ενός παιδιού. Λόγω του μικρού του μεγέθους είναι εύκολα στη μεταφορά. Δεν θέλουν ιδιαίτερη φροντίδα. Mε ένα μπολ με τροφή, ένα με νερό και ένα ήσυχο ευπρόσδεκτο περιβάλλον είναι ευχαριστημένα. Είναι φιλικά, καθαρά και τρυφερά πλάσματα. Επιπροσθέτως είναι και πολύ οικονομικά. Ένα χάμστερ κοστίζει από 5-30 ευρώ και τρώνε μια κουτάλια της σούπας τροφή την ήμερα με ένα μικρο συμπλήρωμα φρούτων και λαχανικών. Όπως όλα τα ζώα έχουν και μειονεκτήματα π.χ μπορεί να μην μυρίζουν αλλά τα ούρα των αρσενικών έχουν μια ενοχλητική οσμή αν δεν καθαρίζονται σε καθημερινή βάση. Δεν πρέπει να ενοχλούνται κατά τη διάρκεια του ύπνου τους και απαγορεύεται όταν ένα θηλυκό hamster γεννήσει να ακουμπήσετε τα μικρά του, γιατί ένα χάμστερ όταν γεννιέται κολλάει υπερβολικά εύκολα μικρόβια (που είναι κολλητικά μόνο σε ομοειδή τους, όχι στον άνθρωπο, αντιθέτως ο άνθρωπος αν έχει γρίπη μπορεί να κολλήσει ένα χάμστερ. Αυτό υπάρχει περίπτωση να αποβεί μοιραίο ). Σχετικά ένα χάμστερ είναι ένας καλός σύντροφος, είναι αρκετά έξυπνο και πολύ ταλαντούχο. Αν το παρατηρήσετε το βράδυ θα δείτε πως έχει πολλή φαντασία και κάνει ακροβατικά.

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΧΑΜΣΤΕΡ

Αν και στην Ελλάδα το χάμστερ είναι ζώο παραγνωρισμένο, παρ’ όλ’ αυτά έχει αποδειχθεί ότι εύκολα προσαρμόζεται μέσα σε ένα σπίτι και μάλιστα αποτελεί ιδανικό κατοικίδιο ζώο κυρίως για ανθρώπους που δεν έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και χώρο στη διάθεσή τους. Όμως πρέπει να τηρούνται κάποιες συνθήκες και κάποιοι κανόνες υγιεινής ώστε η ζωή τους μέσα στο κλουβί να είναι καλή. Επίσης, αν και πολύς κόσμος δεν το γνωρίζει, είναι ένα πολύ έξυπνο ζώο που μπορεί να δεθεί συναισθηματικά με τους ανθρώπους. Σε αυτό το άρθρο λοιπόν θα μιλήσω για τη σωστή φροντίδα των χάμστερ, για τις κυριότερες ασθένειές τους, για κάποια γενικά χαρακτηριστικά τους και για μεθόδους και τεχνικές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να το βοηθήσουμε να εξοικειωθεί μαζί μας. Πιο συγκεκριμένα θα αναφερθώ στα παρακάτω θέματα:

1. Ράτσες χάμστερ και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους
2. Εξοπλισμός
3. Διατροφή και υγιεινή
4. Συνηθισμένες ασθένειες
5. Ψυχολογία και ψυχαγωγία των χάμστερ


ΡΑΤΣΕΣ ΧΑΜΣΤΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ
Οι κύριες ράτσες χάμστερ είναι 5:

· Robowski dwarf hamster:Είναι το πιο μικρόσωμο από τα 4 είδη χάμστερ νάνων. Επίσης είναι και το πιο κοινωνικό, καθώς στη φύση ζει σε κοινωνίες που βασίζονται σε οικογένειες.

· Cambel’s dwarf hamster:
Νάνος χάμστερ του οποίου τα χρώματα κυμαίνονται σε όλες τις αποχρώσεις του γκρι, από το άσπρο έως και το μαύρο και χαρακτηριστικό του είναι η σκουρόχρωμη λωρίδα που ξεκινάει από το κεφάλι και καταλήγει στη βάση της ουράς. Είναι επίσης κοινωνικό, αλλά λιγότερο σε σχέση με τα Robowski.
Winter-white dwarf hamster:
Μοιάζει πάρα πολύ με το προηγούμενο είδος. Αν και δεν έχουν τόσο στενή γενετικά συγγενική σχέση οι διαφορές τους είναι αόρατες σε ένα ανεκπαίδευτο μάτι. Τα χρώματά τους είναι τα ίδια, όμως η βασική τους διαφορά είναι ότι στα winter-white η λωρίδα της πλάτης είναι λίγο πιο φαρδιά. Δεν είναι πολύ κοινωνικό είδος, καθώς στη φύση αυτά τα χάμστερ ζούνε μόνο ανά ζευγάρια.

· Chinese dwarf hamster:
Είναι το πιο σπάνιο και ευκίνητο είδος από όλα. Είναι αυστηρά μοναχικό. Ενώ η συνύπαρξη με άλλο χάμστερ, πέραν της εποχής της αναπαραγωγής είναι αδύνατη, είναι το πιο τρυφερό με τους ανθρώπους. Μάλιστα πολλοί λένε ότι αυτά τα χάμστερ έχουν ψυχή σκύλου παγιδευμένη σε μικρό σώμα.


· Syrian hamster:
Το μόνο από τα κατοικίδια χάμστερ που δεν χαρακτηρίζεται ως «νάνος». Επομένως γίνεται εύκολα κατανοητό ότι είναι το πιο μεγαλόσωμο από τα κατοικίδια χάμστερ. Επίσης αυστηρά μοναχικό, αλλά πολύ φιλικό με τους ανθρώπους, ακριβώς όπως το προηγούμενο. Με αυτό θα ασχοληθούμε εκτενώς σε αυτό το άρθρο.



ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ
Τα χάμστερ είναι μικρά ζώα τα οποία μπορούν να ζήσουν ευτυχισμένα σε κλουβιά, εφόσον φυσικά τηρούνται κάποιες συνθήκες. Πρωτ’απ’όλα το κλουβί θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερο γιατί, ως υπερκινητικά ζώα έχουν την ανάγκη να έχουν χώρο για να κινηθούν.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι κλουβιών. Πρώτ’απ’όλα υπάρχει ο
κλασικός τύπος κλουβιού με σύρμα και πλαστικό πάτο.
Επίσης ένα μεσαίου μεγέθους ενυδρείο μπορεί να διαμορφωθεί κατάλληλα για να φιλοξενήσει ένα χάμστερ. Τέλος ο πιο κοινός τύπος είναι αυτός που μορφολογικά συνδυάζει κάποια στοιχεία απo τα 2.

Το τι τύπο θα επιλέξει κάθε επίδοξος ιδιοκτήτης χάμστερ εξαρτάται από τις προτεραιότητες του.
Το συρμάτινο κλουβί έχει το πλεονέκτημα ότι εξαερίζεται καλύτερα και ότι καθαρίζεται πιο εύκολα.
Το ενυδρείο από την άλλη μεριά προσφέρει καλύτερη εικόνα του εσωτερικού του και αποκλείει την ανθυγιεινή και θορυβώδη συνήθεια των χάμστερ να μασάνε τα κάγκελα.
Τέλος, ο τύπος που συνδυάζει και τα δύο δεν έχει να επιδείξει αρκετά ικανοποιητικά μοντέλα.

Τα βασικά αξεσουάρ που πρέπει να υπάρχουν σε κάθε κλουβί είναι
· το σπιτάκι για να μπαίνει μέσα το ζωάκι σας,
· η ταΐστρα και
· η ποτίστρα,
· ο τροχός εξάσκησης (στη φύση διανύουν μέχρι και 5 χιλιόμετρα κάθε βράδυ), και
· ένα μικρό δοχείο για την άμμο.

Το ελάχιστο και πιο απαραίτητο που πρέπει να έχουμε σε ένα κλουβί είναι άφθονο ροκανίδι. Τα χάμστερ το χρησιμοποιούνε για να σκάβουνε και να παίζουνε, να κρύβουν την τροφή τους (τους αρέσει να θάβουν τροφή σε διάφορα σημεία) και για να φτιάχνουν τη φωλιά τους. Αν και στη ελληνική αγορά είναι δύσκολο να βρούμε τον πιο κατάλληλο τύπο ροκανιδιού, γιατί σε καμία εταιρεία με είδη για μικρά ζώα που κυκλοφορεί στην Ελλάδα δεν αναφέρεται από τι ξύλο αποτελείται, εγώ οφείλω να αναφέρω ότι το ροκανίδι από κέδρο, πεύκο, κυπαρίσσι, ή άλλο δέντρο που είναι αρωματικό ή βγάζει ρετσίνι μπορεί να προκαλέσει σε κάθε μικρό ζώο αναπνευστικά ή ουρογεννητικά προβλήματα, ή ακόμα και θάνατο. Συμπληρωματικά μπορούμε να προσθέσουμε μέσα στο ροκανίδι και λίγο χαρτί τουαλέτας ή κουζίνας. Από την άλλη πλευρά το βαμβάκι και όλα τα αφρώδη ή ινώδη υλικά καλό είναι να αποφεύγονται γιατί μπορούνε να προκαλέσουνε πνιγμό ή τραυματισμό σε ένα χάμστερ που ίσως προσπαθήσει να τα καταπιεί ή μπλεχτεί μέσα σε αυτά.

Την άμμο την χρησιμοποιούν για να ξεφορτώνονται την περιττή λιπαρότητα του τριχώματός τους. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι ζώα της ερήμου που έχουν λιπαρό τρίχωμα για να μην αποξηραίνεται το ευαίσθητο δέρμα τους από την ξηρασία ή από το υπερβολικό κρύο (εξαρτάται από το φυσικό περιβάλλον κάθε ράτσας). Γι’ αυτόν τον λόγο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε (αν υπάρχει στη περιοχή μας) οποιαδήποτε άμμο για μικρά ζώα που να μην είναι σαν πούδρα, καθώς εισχωρεί στους πνεύμονες και μπορεί να προκαλέσει προβλήματα, ή αλλιώς ασβεστώδη άμμο για πουλιά, που μπορεί να βρεθεί πιο εύκολα.
Επίσης, για μικρά ζωάκια σαν και αυτά, τα οποία στηρίζουν την επιβίωσή τους στο τρέξιμο, απαραίτητος, ίσως ακόμα περισσότερο και από το φαγητό, είναι ο τροχός εξάσκησης. Υπάρχουν διάφορα είδη τροχών εξάσκησης: Ο απλός πλαστικός τροχός με καγκελάκια, ο συμπαγής τροχός χωρίς κενά και ο λεγόμενος «silent spinner» ο οποίος είναι ειδικά κατασκευασμένος για να μην κάνει θόρυβο. Όλοι αυτοί οι τροχοί στηρίζονται στα πλαϊνά του κλουβιού όμως υπάρχουν και τροχοί που έχουν σταθερή βάση για δάπεδο. Περισσότερο ασφαλείς είναι οι τροχοί χωρίς κενά και οι «silent spinners», γιατί οι άλλοι μπορούν να παγιδέψουν τα πόδια του χάμστερ και να τα τραυματίσουν. Επίσης είναι πολύ πιο βολικοί στο πάτημα.

Αυτός είναι ο βασικός εξοπλισμός που πρέπει να έχει κάθε κλουβί για χάμστερ. Όμως σχεδόν το ίδιο απαραίτητα μέσα σε ένα κλουβί είναι και κάποια παιχνίδια, για τα οποία όμως θα μιλήσω παρά κάτω.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΥΓΙΕΙΝΗ
Τα χάμστερ είναι κυρίως φυτοφάγα ζώα, όμως σε εποχές έλλειψης τροφής και όταν έχουν ανάγκη για λίγη ζωικής προέλευσης πρωτεΐνη τρώνε και μικρά έντομα ή ψάρια. Κάπως έτσι διαμορφώνεται και η διατροφή τους σε αιχμαλωσία.
Οι περισσότερες εμπορικές τροφές είναι ικανοποιητικές για να διατηρήσουν υγιές ένα χάμστερ, ωστόσο πρέπει να έχουμε υπ’όψιν ότι τα χάμστερ ως είδος (περισσότερο οι νάνοι) έχουν μία εγγενή τάση για διαβήτη, και επομένως πρέπει να προσέχουμε τις τροφές που έχουν μεγάλες ποσότητες σπόρων.
Συμπληρωματικά στην βασική τροφή μπορούμε να μάθουμε στο χάμστερ μας να τρώει λαχανικά και φρούτα. Όμως αυτή η μετάβαση πρέπει να γίνεται σταδιακά και αρχικά με μικρές ποσότητες πράσινων λαχανικών. Τα φρούτα δεν πρέπει να δίνονται παραπάνω από 2 φορές την εβδομάδα λόγω ότι περιέχουν μεγάλες για τα χάμστερ ποσότητες ζάχαρης. Επίσης, αν και μπορούμε να προσφέρουμε σχεδόν όλα τα λαχανικά και τα χορταρικά που τρώμε και εμείς, οι πατάτες, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα είναι απαγορευτικά για τα χάμστερ.
Πολύ καλό κάνουν στα χάμστερ τα βραστά αυγά και το κίτρινο τυρί, όμως όχι πάνω από μια φορά την εβδομάδα.
Φυσικά απαγορεύεται να τους δίνουμε οποιοδήποτε είδος γλυκού και κυρίως σοκολάτα.
Σε περίπτωση που μας τύχει να έχουμε χάμστερ που είναι έγκυος ή θηλάζει, ή αναρρώνει από τραυματισμό καλό είναι ως συμπλήρωμα να του δίνετε λίγο βραστό κοτόπουλο και ωμά κουάκερ.
Τα χάμστερ προσέχουν πολύ την προσωπική τους υγιεινή. Είναι πολύ καθαρά ζώα και γι’ αυτό δεν χρειάζεται να τα πλένουμε εμείς. Σε περίπτωση που για κάποιο λόγο λερωθούν πάρα πολύ και αδυνατούν να καθαριστούν μόνα τους μπορούμε να τα βρέξουμε ελαφρά με χλιαρό νερό, με προσοχή μην μουσκέψουμε το κεφάλι τους και να τα σκουπίζουμε ελαφρά με μαλλιαρή πετσέτα μπάνιου. Σημειωτέον ότι το δέρμα τους είναι πολύ λεπτό και η γούνα τους δεν είναι αδιάβροχη, επομένως προσπαθούμε να τα βρέξουμε όσο το δυνατόν λιγότερο και ποτέ δεν τα στεγνώνουμε με πιστολάκι. Λόγω ότι το πιθανότερο είναι να μην κάθονται ακίνητα για όση ώρα θέλουμε να τα πλύνουμε μπορούμε να βάλουμε 1 πόντο νερό στον νεροχύτη και να βάλουμε το χάμστερ μέσα. Έτσι καί δεν θα μπορεί να ξεφύγει και θα κάνουμε και εμείς τη δουλειά μας.

Το ροκανίδι είναι καλό να το αλλάζουμε περίπου 2 φορές την εβδομάδα και το κλουβί μαζί με όλα τα αξεσουάρ πρέπει να πλένονται με ζεστό νερό και χλωρίνη (φυσικά πρέπει να τα ξεπλένουμε πάρα πολύ καλά), και να στεγνώνονται καλά, τουλάχιστον 2 φορές το μήνα. Την άμμο, αν την χρησιμοποιούν ως τουαλέτα καλό είναι να την αλλάζουμε ανά 2 μέρες, αλλιώς μαζί με το ροκανίδι. Επίσης, λόγω ότι το σπίτι τους το αναγνωρίζουν κυρίως από τη μυρωδιά τους καλό είναι στο σημείο που έχουμε παρατηρήσει ότι κοιμάται το ζωάκι σας να βάζουμε λίγο από το παλιό ροκανίδι.

ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ
Τα χάμστερ γενικώς είναι ανθεκτικά στις ασθένειες, όμως υπάρχουν κάποιες καταστάσεις οι οποίες αν δεν αντιμετωπιστούν εγκαίρως από εμάς και από τον κτηνίατρο μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και στο θάνατο. Αν και στην Ελλάδα κατά κανόνα οι κτηνίατροι δεν γνωρίζουν πολλά για αυτά τα ζώα επιβάλλεται σε κάθε περίπτωση να ζητάμε τη γνώμη τους. Οι συμβουλές που ακολουθούν σχετικά με την φροντίδα των άρρωστων χάμστερ είναι απλά προτάσεις που έχω βρει μέσω ίντερνετ και έχω εφαρμόσει, και όχι κτηνιατρικές συνταγές.
Οι πιο συνηθισμένες καταστάσεις λοιπόν είναι οι εξής:

1. Διάρροια (Wet tail= Υγρή Ουρά): Διάρροια στα χάμστερ μπορεί να προκληθεί εξαιτίας διάφορων λόγων. Η βασικότερη αιτία είναι το στρες. Στην ουσία προκαλείται από την δυσλειτουργία κάποιων στοιχείων της φυσικής χλωρίδας του εντέρου του χάμστερ, η οποία μπορεί να προκληθεί είτε από άγχος είτε εξαιτίας κάποιου εξωτερικού μικροβίου. Το βασικό σύμπτωμα είναι φυσικά οι υγρές και κολλώδεις εκκρίσεις, αλλά και η μείωση της όρεξης, η υπνηλία και ο κοιλιακός πόνος. Άλλωστε την ανεπίσημη ονομασία της την έχει πάρει εξαιτίας της εμφάνισης της ουράς και του πίσω μέρους. Η «υγρή ουρά» είναι σοβαρή ασθένεια για τα χάμστερ γιατί μπορεί πολύ γρήγορα να προκαλέσει γρήγορα αφυδάτωση. Πρέπει να προσέχουμε πολύ όταν έχουμε παραπάνω από ένα χάμστερ γιατί είναι πολύ μεταδοτική. Επίσης είναι απαραίτητο να απολυμαίνεται συχνά το κλουβί και όλα τα αξεσουάρ για να αποφεύγεται το ενδεχόμενο της ανακύκλωσης της ασθένειας. Η πρώτη μας κίνηση όταν καταλάβουμε ότι το ζωάκι μας έχει διάρροια είναι να απομακρύνουμε καθετί που μπορεί να του προκαλεί άγχος, να αλλάζουμε συχνά μέσα στη διάρκεια της ημέρας το νερό και, εφόσον το έχουμε μάθει να τρώει λαχανικά, να του δώσουμε αγγούρι, ή άλλα λαχανικά όσο το δυνατόν πιο μουσκεμένα. Επίσης πρέπει να ζητήσουμε από τον κτηνίατρό μας ηλεκτρολύτες για το νερό, που δίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

2. Καρκίνος: Οι καρκινικοί όγκοι είναι σχετικά συνήθεις στα χάμστερ. Ούτως ή άλλως όλα τα μικρά ζώα που ζούνε λίγο έχουν αυξημένη γενετική προδιάθεση για καρκίνο. Όπως ισχύει για όλα τα ζωντανά πλάσματα ο καρκίνος μπορεί να είναι καλοήθης ή κακοήθης. Ο καλοήθης καρκίνος μεγαλώνει μέχρι ενός σημείου και μετά μένει σταθερός, και συνήθως δεν επηρεάζει τη ζωή του χάμστερ, αλλά ο κακοήθης συνήθως είναι θανατηφόρος. Δυστυχώς μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με χειρουργικό τρόπο, αλλά στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να βρεθεί κτηνίατρος που να μπορεί να το κάνει. Παρ’ όλ’ αυτά, ανάλογα την περίπτωση, ο κτηνίατρος μπορεί να προτείνει τρόπους να κάνουμε την ζωή του καρκινοπαθούς χάμστερ πιο εύκολη.


3. Κύστες: Αν βρούμε κάποια κύστη ή εξόγκωμα στο δέρμα του χάμστερ δεν είναι απαραίτητο ότι αυτό είναι καρκινικός όγκος. Μπορεί κάλλιστα να είναι μολυσμένη πληγή μετά από μάχη. Είναι ένας μικρός ή μεγαλύτερος, σκληρός όγκος κάτω από το δέρμα που πονάει στο άγγιγμα. Επίσης είναι πολύ συνηθισμένο να παθαίνουν μολύνσεις από αμυχές που μπορεί να δημιουργηθούν μέσα στα μάγουλά τους από αιχμηρά πράγματα που πιθανόν να έχουν βάλει στο στόμα τους. Ιδιαίτερα σε αυτή την περίπτωση είναι απαραίτητη η χορήγηση αντιβιοτικών (όπως και σε όποια άλλη μορφή μόλυνσης).

4. Μυκητίαση: Στη σημείο της μόλυνσης πέφτει το τρίχωμα και το δέρμα μοιάζει σαν πολύ στεγνό και ξεφλουδισμένο. Είναι ασθένεια που μόνο ένας κτηνίατρος με φάρμακα μπορεί να αντιμετωπίσει, αλλά αυτό που οφείλουμε εμείς να κάνουμε είναι να απολυμαίνουμε καθημερινά το κλουβί και να το στεγνώνουμε καλά. Επίσης πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν το πιάνουμε για να μην μεταδώσουμε την μόλυνση σε άλλα μικρά ζώα που τυχόν να έχουμε.


5. Παράλυση: Τα χάμστερ, αν δεν έχουν μέσα στο κλουβί αξεσουάρ με τα οποία μπορούνε να γυμνάζονται μπορούν να πάθουν μερική ή ολική παράλυση, ή ακόμα και ατροφία των ,μυών και των οστών, ακριβώς για τον ίδιο λόγο που παθαίνουν το ίδιο πράγμα οι παράλυτοι άνθρωποι. Γι’αυτό το λόγο πρέπει να παίρνουμε το μεγαλύτερο δυνατόν κλουβί που μπορούμε να αγοράσουμε και ο τροχός εξάσκησης είναι το βασικότερο (και ταυτόχρονα και πιο αποτελεσματικό) παιχνίδι που οφείλουμε να βάλουμε μέσα στο κλουβί. Ας μην ξεχνάμε ότι τα χάμστερ στη φύση διανύουν μέχρι και 5 χιλιόμετρα κάθε βράδυ.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΤΩΝ ΧΑΜΣΤΕΡ
Για να έχουμε ένα χαρούμενο χάμστερ πρέπει και πάλι να έχουμε στο νου μας ότι η ζωή τους είναι μάλλον σύντομη αλλά έντονη. Έχουν ανάγκη την έντονη κίνηση πάρα πολύ, και ίσως περισσότερο και από την τροφή. Επομένως τους αρέσει πολύ το τρέξιμο.
Επίσης λόγω του ότι στη φύση ζούνε κάτω από το έδαφος λατρεύουν το σκάψιμο κα να χώνονται σε στενές και σκοτεινές τρύπες.
Ένα άλλοι σημαντικό χαρακτηριστικό των χάμστερ είναι ότι τα δόντια τους μεγαλώνουν συνεχώς. Άρα πάντα χρειάζονται διάφορα πράγματα πάνω στα οποία να μπορούνε να «λιμάρουν» τα δόντια τους.

Έχοντας όλα αυτά στο νου μας καταλαβαίνουμε ότι τα βασικά εξαρτήματα που βοηθάνε στο να μην βαρεθεί ένα χάμστερ μέσα στο κλουβί είναι ο

· τροχός εξάσκησης,
· πολύ ροκανίδι ή άμμος για να σκάβουνε,
· σπιτάκια ή κουτάκια όπου μπορούν να κρύβονται και
· κάποιο ειδικό ξύλινο παιχνίδι το οποίο μπορούνε να δαγκώνουνε.
Η έλλειψη παιχνιδιών μέσα στο κλουβί μπορεί να έχει πολλές και σοβαρές επιπτώσεις στην σωματική και ψυχολογική υγεία του χάμστερ όπως οι εξής:

· Έχω ήδη αναφερθεί στην παράλυση η οποία μπορεί να προκληθεί από την έλλειψη σωματικής εξάσκησης.

· Όταν δεν υπάρχει κάτι για να «λιμάρουνε» τα δόντια τους, τότε αυτά γίνονται τόσο μεγάλα που πολλές φορές τα εμποδίζουν να φάνε και να πιούνε σωστά ή ακόμα και να τρυπήσουν τα χείλη και τα μάγουλα. Στην καλύτερη περίπτωση μασουλάνε τα κάγκελα του κλουβιού με αποτέλεσμα τα δόντια να τρίβονται ανισομερώς.


· Η έλλειψη δραστηριότητας τα κάνει αρχικά να βαρεθούν και σιγά-σιγά αρχίζουν να παρουσιάζουν χαρακτηριστικά ψυχωτικής και εμμονοληπτικής συμπεριφοράς, όπως συνεχώς επαναλαμβανόμενες βόλτες με αυξανόμενη ταχύτητα και ακολουθώντας την ίδια διαδρομή ή μανιώδες δάγκωμα μερών του κλουβιού.

Πέρα από αυτά τα βασικά υπάρχουν πολλά άλλα είδη παιχνιδιών για χάμστερ, που μπορούμε να τα βρούμε ακόμα και δωρεάν ή με πολύ χαμηλό κόστος.

Ένα άλλο παιχνίδι που αρέσει πάρα πολύ σε όλα σχεδόν τα χάμστερ είναι η μπάλα εξάσκησης, μία πλαστική διαφανής μπάλα με τρύπες μέσα στην οποία βάζουμε μέσα το χάμστερ και το αφήνουμε να τρέχει στο πάτωμα χωρίς να φοβόμαστε μήπως χαθεί. Όμως πρέπει να προσέχουμε να μην μπορεί το χάμστερ και πλησιάσει σε σκάλες και να μην το αφήνουμε μέσα πάνω από μισή ώρα κάθε φορά για να αποφύγουμε το ενδεχόμενο της αφυδάτωσης.
Επίσης διασκεδάζουν πολύ μασουλώντας και μπαίνοντας μέσα στα χαρτονένια ρολά από χαρτί κουζίνας ή τουαλέτας και κόβοντας το χαρτί (μόνο κουζίνας ή τουαλέτας) σε ροδέλες για να φτιάξουν το κρεβάτι τους. Γενικώς μπορούμε με λίγη φαντασία να φτιάξουμε ανέξοδα πολλά παιχνίδια για το ζωάκι μας.
Για παράδειγμα μπορούμε να κρεμάσουμε μέσα στο κλουβί από μία κλωστή ένα πουγκάκι από χαρτοπετσέτα γεμάτο με τροφή για χάμστερ σε τέτοιο ύψος ώστε το χάμστερ να πρέπει να σηκωθεί στα δύο του πόδια για να το φτάσει, ή ακόμα, αν πιάνει το χέρι μας και έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο να φτιάξουμε με χαρτόνια έξω από το κλουβί ένα «λούνα-πάρκ» για χάμστερ με τούνελ, τρύπες και ράμπες.


Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και τα μικρόσωμα χάμστερ μπορούν να γίνουν ζώα συντροφιάς και δένονται συναισθηματικά με αυτόν που τα φροντίζει.
Αυτή η σχέση μπορεί να γίνει πολύ πιο «πλούσια» όταν μαθαίνουμε να παίζουμε μαζί του και αφού αυτό συνηθίσει να το αγγίζουμε. Σε αυτή τη φάση πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι στη φύση είναι θηράματα για πολλά άλλα ζώα και επομένως χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να καταλάβουν ότι δεν θέλουμε να τους κάνουμε κακό. Για να μην μας φοβούνται πρέπει να προσέξουμε να τα συνηθίζουμε σιγά-σιγά στην παρουσία μας και φυσικά στα χέρια μας. Ένας καλός τρόπος είναι σε καθημερινή βάση και για αρκετή ώρα να βάζουμε το χέρι μας μέσα στο κλουβί, ακίνητο και ίσως με λίγο φαγητό για χάμστερ επάνω και να αφήσουμε το ζωάκι μας να μας πλησιάσει μόνο του. Αυτό τον πρώτο καιρό είναι σημαντικό να ΜΗΝ επιχειρήσουμε να το αρπάξουμε ή να τα σφίξουμε με το χέρι μας γιατί θα έχουμε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θέλουμε. Κανονικά με τον τρόπο του το ίδιο το χάμστερ θα μας δείξει αν μας έχει συνηθίσει ή αν κάνουμε κάτι λάθος. Επίσης βοηθάει πολύ αν σε αυτό το διάστημα, κάθε φορά που βάζουμε το χέρι μας μέσα, απομακρύνουμε κάθε κουτάκι ή άλλο σημείο στο οποίο μπορεί να κρυφτεί το χάμστερ γιατί κάθε φορά που θα βάζουμε το χέρι μας αυτό θα κρύβεται και δεν θα μας πλησιάζει. Αν χρειαστεί κάποια στιγμή να το βγάλουμε από το κλουβί, ενώ αυτό δεν μας εμπιστεύεται αρκετά για να το πιάσουμε, μπορούμε να βάλουμε μέσα στο κλουβί ένα μικρό κουτάκι ή ρολό απο χαρτί υγείας και αφού το αφήσουμε να μπει μέσα στο σηκώνουμε και το μεταφέρουμε με προσοχή εκεί που θέλουμε. Βασικό είναι επίσης να θυμόμαστε ότι ΠΟΤΕ δεν ενοχλούμε ένα χάμστερ που κοιμάται γιατί τότε μπορεί να γίνει πολύ κακοδιάθετο!

Αυτά είναι τα βασικά που πρέπει να ξέρουμε για να έχουμε ένα ευτυχισμένο και υγειές χάμστερ. Με λίγη διάθεση, αγάπη και παρατηρητικότητα , και με το πέρασμα του χρόνου, καθημερινά το ζωάκι μας θα μας μαθαίνει διαφορετικά πράγματα για τη φυλή του αλλά και για την προσωπικότητά του. Ένα χαρούμενο χάμστερ έχει το σωστό κλουβί, τα κατάλληλα αξεσουάρ και παιχνίδια, και κυρίως τη δική μας φροντίδα και αγάπη.

Λιοντάρι

Το λιοντάρι (Panthera leo - Πάνθηρ ο λέων) ανήκει στο γένος Panthera της οικογένειας των Αιλουρίδων. Καθώς κάποια αρσενικά υπερβαίνουν τα 250 κιλά σε βάρος^[4] είναι το δεύτερο μεγαλύτερο αιλουροειδές μετά την τίγρη που υπάρχει σήμερα. Λιοντάρια σε άγρια κατάσταση υπάρχουν πλέον στην Υποσαχάρια Αφρική και στην Ασία που έχει μείνει ένας πληθυσμός στη βορειοδυτική Ινδία που κινδυνεύει άμεσα από αφανισμό ενώ έχει εξαφανιστεί από τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τη Δυτική Ασία στα ιστορικά χρόνια. Μέχρι το ύστερο Πλειστόκαινο, περίπου 10.000 χρόνια πριν, το λιοντάρι ήταν το πλέον διασκορπισμένο μεγάλο επίγειο θηλαστικό μετά τον άνθρωπο. Βρίσκονταν στο μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής, μεγάλο μέρος της Ευρασίας από τη δυτική Ευρώπη έως την Ινδία, και στην Αμερική από το Γιούκον έως το Περού.

Τα λιοντάρια στη φύση ζουν περίπου 10-14 χρόνια, ενώ σε αιχμαλωσία μπορούν να ζήσουν πάνω από 20 χρόνια. Σε άγρια κατάσταση τα αρσενικά σπανίως ζουν πάνω από 10 χρόνια, καθώς οι τραυματισμοί από τις συνεχόμενες μάχες με αντίπαλα αρσενικά μειώνουν δραστικά τη μακροζωία τους.^[5] Ο συνηθισμένος τόπος διαμονής των λιονταριών είναι η σαβάνα και οι γρασιδότοποι, αν και μπορεί να βρεθούν και σε θαμνώδεις περιοχές και δάση. Είναι ασυνήθιστα κοινωνικά ζώα σε σχέση με τα υπόλοιπα αιλουροειδή. Μια αγέλη λιονταριών συνήθως αποτελείται από συγγενικά θηλυκά, τα νεογνά τους και ένα μικρό αριθμό ενήλικων αρσενικών. Τα θηλυκά συνήθως κυνηγούν μαζί σε ομάδες, κυρίως μεγάλα οπληφόρα. Τα λιοντάρια είναι κυρίαρχα αρπακτικά, παρόλο που τρώνε και θνησιμαία αν δοθεί η ευκαιρία. Ενώ συνήθως δεν κυνηγούν ανθρώπους επιλεκτικά, έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις λιονταριών που αναζητούσαν ανθρώπινα θηράματα.

Το λιοντάρι είναι εκτεθειμένο είδος, έχοντας υποστεί, πιθανώς μη αναστρέψιμη, μείωση του πληθυσμού του στην Αφρική 30 με 50 τοις εκατό τις δύο τελευταίες δεκαετίες.^[6] Οι πληθυσμοί λιονταριών έξω από τα καθορισμένα καταφύγια και τα εθνικά πάρκα δεν μπορούν να διατηρηθούν. Παρόλο που η αιτία της παρακμής του πληθυσμού δεν είναι πλήρως κατανοητά. η απώλεια της φυσικής κατοικίας και η επιπλοκές με τον άνθρωπο θεωρούνται σήμερα οι κυριότεροι παράγοντες ανησυχίας. Λιοντάρια αιχμαλωτίζονταν και κρατιόνταν σε θηριοτροφεία από τη ρωμαϊκή εποχή, ενώ είναι ένα από τα κύρια είδη που εκτίθενται σε ζωολογικούς κήπους από τα τέλη του 18ου αιώνα. Διάφοροι ζωολογικοί κήποι ανά τον κόσμο συνεργάζονται σε προγράμματα εκτροφής του απειλούμενου ασιατικού υποείδους.

Οπτικά το αρσενικό λιοντάρι είναι πολύ χαρακτηριστικό και αναγνωρίζεται εύκολα από τη χαίτη του. Το λιοντάρι, και συγκεκριμένα το πρόσωπο του αρσενικού, είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα ζωικά σύμβολα στην ανθρώπινη κουλτούρα. Απεικονίσεις του υπήρχαν από την Άνω Παλαιολιθική περίοδο, από το Λασκό (Lascaux) και το Σοβέ(Chauvet) μέχρι πρακτικά όλους τους αρχαίους και μεσαιωνικούς πολιτισμούς όπου ιστορικά όπου ιστορικά εμφανίστηκαν. Έχει απεικονιστεί ευρύτατα στη λογοτεχνία, τη γλυπτική, τη ζωγραφική τις εθνικές σημαίες και στον κινηματογράφο.

Τίγρη

Η τίγρη (θηλ.) ή ο τίγρης (αρσ.) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογενείας των αιλουριδών, της οποίας αποτελεί το μεγαλύτερο και ισχυρότερο μέλος. Το είδος έχει την επιστημονική ονομασία Panthera tigris, απαντά αποκλειστικά στην ασιατική ήπειρο και διακρίνεται σε 9 υποείδη, από τα οποία τα 3 θεωρούνται εξαφανισμένα (βλ. Υποείδη).

Η τίγρη, ένα από τα λιγοστά ζώα της επονομαζομένης Χαρισματικής Μεγαπανίδας (Charismatic Megafauna), αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα είδη στην υφήλιο, με το χαρακτηριστικό μοτίβο από κάθετες, σκούρες ραβδώσεις σε κοκκινοπορτοκαλί υπόστρωμα στην άνω επιφάνεια και, την πιο ανοικτόχρωμη κάτω επιφάνεια του σώματός της.

Είναι το μεγαλύτερο είδος «γάτας» (Felidae), φθάνοντας σε συνολικό -μαζί με την ουρά- μήκος σώματος μέχρι και 3,3 μέτρα και βάρος έως 306 κιλά. Έχει εξαιρετικά ευμεγέθεις κυνόδοντες, τους μεγαλύτερους από τα αιλουροειδή με ύψος μύλης 74,5 έως και 90 χιλιοστά.^[3] Σε ζωολογικούς κήπους, κάποιες τίγρεις έχουν ζήσει για 20 έως 26 έτη, που φαίνεται επίσης να είναι η διάρκεια ζωής τους στην άγρια φύση.^[4] Πρόκειται για εξαιρετικά εδαφικό και, σε γενικές γραμμές, μοναχικό ζώο, που συχνά απαιτεί μεγάλα σε έκταση ενδιαιτήματα για να υποστηριχθούν οι απαιτήσεις στη λεία του. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ζει σε μερικές από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στη Γη, έχει προκαλέσει σημαντικές συγκρούσεις με τον άνθρωπο.

Οι τίγρεις, κάποτε, εξαπλώνονταν σε όλη την Ασία, από την Τουρκία στα δυτικά μέχρι την ανατολική ακτή της Ρωσίας, στα ανατολικά.^[5] Κατά τα τελευταία 100 χρόνια, όμως, έχουν απωλέσει το 93% της ιστορικής κατανομής τους ^[6][7] και, έχουν εκριζωθεί από την Κ. και ΝΔ. Ασία, από τα νησιά της Ιάβας και του Μπαλί, καθώς και από μεγάλες περιοχές της Α. και ΝΑ. Ασίας. Σήμερα εξαπλώνονται σε οικοσυστήματα που, ποικίλλουν από τη σιβηρική τάιγκα μέχρι τα ανοικτά λιβάδια και τους τροπικούς μαγκρόβιους βάλτους. Τα 6 υποείδη τίγρης που ζουν σήμερα, έχουν χαρακτηριστεί ως κινδυνεύοντα (EN) από την IUCN (κριτήρια A2bcd+4bcd, 2011).^[1] Ο παγκόσμιος πληθυσμός στην άγρια φύση εκτιμήθηκε το 2011, ότι είναι μικρότερος των 3000 ατόμων (βλ. και Κατάσταση πληθυσμού),^[1][8] από περίπου 100.000 στις αρχές του 20ου αιώνα,^[9] με τους περισσότερους εναπομείναντες πληθυσμούς να απαντώνται σε μικρούς, απομονωμένους τον έναν από τον άλλο, θύλακες. Σημαντικότεροι λόγοι για την κατακόρυφη μείωση των πληθυσμών της τίγρης είναι η λαθροθηρία (poaching) και η καταστροφή και ο κατακερματισμός των ενδιαιτημάτων της.^[10] Η έκταση της επικράτειας που καταλαμβάνεται από το είδος εκτιμάται σε λιγότερο από 1.184.911 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με μείωση της τάξης του 41% από την περιοχή που εκτιμάται ότι κατείχε στα μέσα της δεκαετίας του 1990.

Αποτελεί, ίσως, το δημοφιλέστερο από τα μεγάλα θηλαστικά του κόσμου, με εξέχουσα θέση στην αρχαία μυθολογία και λαογραφία και συνεχή ιστορική παρουσία στη λογοτεχνία και σε όλες ανεξαιρέτως τις καλές τέχνες, αλλά και στον κινηματογράφο και τα σύγχρονα media. Οι τίγρεις εμφανίζονται σε πολλές σημαίες, σε οικόσημα και στη λαϊκή κουλτούρα σε πλείστες εκφάνσεις της.^[11] Είναι το εθνικό ζώο του Μπανγκλαντές (η τίγρη της Βεγγάλης), της Ινδίας, του Βιετνάμ, της Μαλαισίας (η μαλαισιανή τίγρη) και της Νότιας Κορέας.

• Τα μορφολογικά και ηθολογικά χαρακτηριστικά της τίγρης, η κορυφαία θέση που κατέχει στην τροφική αλυσίδα των ενδιαιτημάτων της, το ιστορικό της γεωγραφικής της εξάπλωσης και, κυρίως, η σχέση της με τον άνθρωπο, συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός «μύθου» και αφηγήσεων -τις περισσότερες φορές με τραγική κατάληξη- γύρω από το όνομά της. Η δραματική μείωση των πληθυσμών της -ήδη, τρία από τα υποείδη της είναι εξαφανισμένα (ΕΧ)-, έχει προκαλέσει την κινητοποίηση της παγκόσμιας επιστημονικής, και όχι μόνον, κοινότητας. Η διάσωσή της δεν είναι απλά ένα ακαδημαϊκό θέμα που περιορίζεται από στενούς βιολογικούς/οικολογικούς φραγμούς, αλλά αποτελεί ένα «στοίχημα» όλων των εμπλεκομένων φορέων. Η επιθυμητή ευόδωση των προσπαθειών που καταβάλλονται, θα είναι ένα «δώρο» για τις μελλοντικές γενεές, που δεν θα είναι υποχρεωμένες να επισκέπτονται μόνο τους ζωολογικούς κήπους για να δουν αυτό το πανέμορφο ζώο, αλλά ταυτόχρονα θα αποτελέσει έμπρακτη απόδειξη Ανθρώπινου Πολιτισμού.
• 

Καρχαρίας

Οι καρχαρίες είναι ψάρια που ανήκουν στην υπέρταξη σελαχίμορφα. Οι καρχαρίες και τα μικρότερα συγγενικά τους σκυλόψαρα, γαλέοι κ.ά. έχουν ομοιογένεια μορφολογική και λειτουργική. Έχουν ασβεστοποιημένο και αποκλειστικά χόνδρινο σκελετό, μεγάλο κεφάλι, μεγάλα δόντια, σώμα επίμηκες, υδροδυναμικό, ισχυρή ουρά, με συνήθως ετερόκερκο ουραίο πτερύγιο, δέρμα τραχύ (καστανό στη ράχη και καστανόλευκο στην κοιλιά) καλυμμένο από «πλακοειδή λέπια» (δερματικά δόντια). Πρόκειται για ταχύτατους και άριστους κολυμβητές, αδηφάγα, σαρκοβόρα ψάρια. Επίσης οι περισσότεροι καρχαρίες είναι ωοζωοτόκα ζώα.

Η ονομασία καρχαρίας προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό "κάρχαρον" (= πριόνι), λόγω σχήματος και διάταξης των δοντιών του.

Οι καρχαρίες έχουν διαφοροποιηθεί σε περίπου 440 είδη με μέγεθος από 20 εκατοστά μέχρι 15 μέτρα (φαλαινοκαρχαρίας). Ζουν κυρίως στις θερμές θάλασσες, αλλά μπορεί να τους συναντήσει κανείς σπάνια και σε μεγάλους πλωτούς ποταμούς στους οποίους εισέρχονται ακολουθώντας τα εμπορικά πλοία, με εξαίρεση τον ταυροκαρχαρία^{[notes 1]}που μπορεί να ζήσει άνετα τόσο στο γλυκό όσο και αλμυρό νερό.

Πολλά γνωστά είδη όπως ο λευκός καρχαρίας, ο καρχαρίας τίγρης, ο γλαυκοκαρχαρίας, ο καρχαρίας μάκο και ο σφυροκέφαλος είναι κορυφαίοι κυνηγοί. Ωστόσο, παρά το θαυμασμό που προκαλούν στον άνθρωπο, συχνά κινδυνεύουν από δραστηριότητές του, όπως η αλιεία.

Η ονομασία «καρχαρίας» προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη κάρχαρον (= πριόνι), λόγω του σχήματος και της διάταξης της οδοντοστοιχίας του.

Σιαγόνες

Όπως και στους συγγενείς του, τα σαλάχια, τα σαγόνια του καρχαρία δεν είναι συνδεδεμένα στο κρανίο του. Η επιφάνεια των σαγονιών, όπως και οι σπόνδυλοι και οι αψίδες των βραγχίων, έχουν ενισχυθεί, επειδή καταπονούνται πολύ. Γι' αυτό το λόγο διαθέτουν μικροσκοπικές κρυστάλλινες πλάκες, που ονομάζονται tesserae, που είναι κρύσταλλοι αλάτων του ασβεστίου τοποθετημένα σαν μωσαϊκό.^[1] Συνήθως οι καρχαρίες έχουν ένα στρώμα πλακών, αλλά στα μεγαλύτερα είδη μπορεί να υπάρχουν μέχρι πέντε, ανάλογα με το μέγεθος του καρχαρία.^[2] Τα σαγόνια των καρχαριών διαθέτουν μια ειδική άρθρωση, που καθιστά το δάγκωμά τους δυνατό και αποτελεσματικό.

τα δέκα πιο θανατηφόρα είδη καρχαριών του κόσμου 

 Γαλάζιος Καρχαρίας

- 13 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 4 θανατηφόρες-
Επιστημονική ονομασία: Prionace glauca, κατοικεί σε βαθιά νερά στους εύκρατους και τροπικούς ωκεανούς του κόσμου. Προτιμώντας τα πιο ψυχρά νερά, οι γαλάζιοι καρχαρίες μεταναστεύουν σε μεγάλες αποστάσεις, για παράδειγμα από τη Νέα Αγγλία στη Νότια Αμερική.Τρέφονται κυρίως με μικρά ψάρια και καλαμάρια, αλλά δε θα πει όχι και σε ένα μεγαλύτερο θήραμα

Γαλάζια φάλαινα

Η γαλάζια φάλαινα (επιστημονική ονομασία: Balaenoptera musculus) είναι ένα θαλάσσιο θηλαστικό που ανήκει στα κητώδη και πιο συγκεκριμένα στα μυστακοκητώδη (μπαλενοφόρες φάλαινες). Με μήκος που φτάνει τα 30 μέτρα και βάρος 190 τόνους (αν και συνήθως ζυγίζουν περίπου 100 τόνους)^[ ή και περισσότερο είναι τα μεγαλύτερα γνωστά ζώα που έχουν υπάρξει ποτέ Το μωρό της γαλάζιας φάλαινας ζυγίζει 2,5 τόνους και είναι το μεγαλύτερο από όλα τα ζώα.

Μακρύ και λεπτό, το σώμα της μπλε φάλαινας μπορεί να έχει διάφορες αποχρώσεις του μπλε-γκρι ραχιαία και κάπως φωτεινότερες από κάτω.^[5] Υπάρχουν τουλάχιστον τρία διαφορετικά υποείδη: το Β. m. musculus του Βόρειου Ατλαντικού και του Βόρειου Ειρηνικού, Β. m. intermedia του Νότιου Ωκεανού και Β. m. brevicauda (επίσης γνωστός ως πυγμαία γαλάζια φάλαινα), που βρέθηκε στον Ινδικό Ωκεανό και το Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Το Β. m. Indica, που βρέθηκε στον Ινδικό Ωκεανό, μπορεί να είναι άλλο υποείδος. Όπως και με άλλες μπαλενοφόρες φάλαινες, η διατροφή της αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από μικρά καρκινοειδή γνωστά ως κριλ.

Οι γαλάζιες φάλαινες αφθονούσαν σχεδόν σε όλους τους ωκεανούς της Γης μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Για πάνω από έναν αιώνα, κυνηγήθηκαν σχεδόν μέχρι τον αφανισμό από φαλαινοθήρες μέχρι που προστατεύθηκαν από τη διεθνή κοινότητα το 1966. Μια έκθεση του 2002 εκτίμησε ότι υπήρχαν 5.000 έως 12.000 γαλάζιες φάλαινες σε παγκόσμιο επίπεδο, που κατανέμονται σε τουλάχιστον πέντε ομάδες. Πιο πρόσφατη έρευνα σχετικά με το πυγμαίο υποείδος προτείνει ότι αυτό μπορεί να αποτελεί υποτίμηση του πραγματικού αριθμού. Πριν από τη φαλαινοθηρία, ο μεγαλύτερος πληθυσμός ήταν στην Ανταρκτική, ο οποίος αριθμούσε περίπου 239.000 (από 202.000 έως 311.000) άτομα. Εξακολουθούν να υπάρχουν μόνο μικρότεροι πληθυσμοί (περίπου 2.000 άτομα) σε κάθε ομάδα του ανατολικού Βόρειου Ειρηνικού, Ανταρκτική και τον Ινδικό Ωκεανό. Υπάρχουν δύο ομάδες στο Βόρειο Ατλαντικό και τουλάχιστον δύο στο νότιο ημισφαίριο

.

Περιγραφή και συμπεριφορα

Η γαλάζια φάλαινα έχει μακρύ εκλεπτυνόμενο σώμα που μοιάζει επιμηκυσμένο σε σύγκριση με τις άλλες φάλαινες.^[10] Το κεφάλι είναι επίπεδο, σε σχήμα U και έχει μια εξέχουσα ακρολοφία που εκτείνεται από το φυσητήρα μέχρι την κορυφή του άνω χείλους.^[10] Το μπροστινό μέρος του στόματος είναι παχύ με μπαλένες. Περίπου 300 μπαλένες με μήκος περίπου 1 μέτρο η κάθε μία κρέμονται από την άνω γνάθο^[10] διατρέχοντας 0,5 μέτρα προς τα πίσω στο στόμα. Εβδομήντα με 70 και 118 αυλάκια (που ονομάζεται κοιλιακές πιέτες) βρίσκονται κατά μήκος του λαιμού, παράλληλα με το σώμα τους. Οι πιέτες βοηθούν την απομάκρυνση του νερού από το στόμα μετά το γεύμα.

Γαλάζια φάλαινα που καταδύεται, το ραχιαίο πτερύγιο είναι ορατό άκρη αριστερά.

Το ραχιαίο πτερύγιο είναι μικρό, ορατό μόνο για λίγο κατά τη διάρκεια της ακολουθίας της κατάδυσης.^[10] Βρίσκεται περίπου στα τρία τέταρτα της απόστασης από το κεφάλι προς την ουρά και το σχήμα του ποικίλει από άτομο σε άτομο· μερικά διαθέτουν μόνο μια σχεδόν ανεπαίσθητη σχισμή ενώ άλλα μπορεί να έχουν εξέχοντα και δρεπανοειδή ραχιαία πτερύγια. Όταν αναδύεται για να αναπνεύσει, η γαλάζια φάλαινα ανυψώνει τον ώμο της και τον φυσητήρα έξω από το νερό σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι άλλες μεγάλες φάλαινες, όπως οι πτεροφάλαινες. Οι παρατηρητές μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το χαρακτηριστικό για να διαφοροποιήσουν τα είδη στη θάλασσα. Μερικές γαλάζιες φάλαινες στο Βόρειο Ατλαντικό και Βόρειο Ειρηνικό ανασηκώνουν τον ουριαίο σκώληκα κατά την κατάδυση. Όταν αναπνέει, η φάλαινα εκπέμπει μια θεαματική κάθετη μονή στήλη έως 12 μέτρα ψηλά, αν και συνήθως έχει ύψος 9 μέτρων. Η χωρητικότητα των πνευμόνων της είναι 5.000 λίτρα. Οι γαλάζιες φάλαινες έχουν δύο οπές που προστατεύονται από ένα μεγάλο προστατευτικό για το πιτσίλισμα.^[10]

Τα πτερύγια έχουν μήκος 3 με 4 μέτρα. Οι ανώτερες επιφάνειες είναι γκρι με ένα λεπτό λευκό περίγραμμα και οι χαμηλότερες πλευρές είναι λευκές. Το κεφάλι και η ουρά είναι γενικά ομοιόμορφα γκρίζα. Τα ραχιαία τμήματα της φάλαινας, και μερικές φορές τα πτερύγια, φέρουν συνήθως στίγματα. Ο βαθμός της διάστιξης διαφέρει σημαντικά από άτομο σε άτομο. Ορισμένα μπορεί να έχουν ενιαίο γκρι χρώμα, και άλλα επιδεικνύουν στίγματα με σημαντικές διαφορές στις αποχρώσεις, όπως γκρι, σκούρο μπλε και μαύρο.^[11]

Οι γαλάζιες φάλαινες μπορούν να φθάσουν ταχύτητες 50 χιλιομέτρων ανά ώρα για μικρά χρονικά διαστήματα, συνήθως κατά την αλληλεπίδραση με άλλες φάλαινες. Οι γαλάζιες φάλαινες ταξιδεύουν συνήθως με 20 χιλιόμετρα ανά ώρα.^[11] Κατά τη σίτιση, επιβραδύνουν σε 5 χιλιόμετρα την ώρα.

Οι γαλάζιες φάλαινες συνήθως ζουν μόνες ή με ένα άλλο άτομο. Δεν είναι γνωστό πόσο καιρό τα ζευγάρια που ταξιδεύουν μένουν μαζί. Σε περιοχές όπου υπάρχει υψηλή συγκέντρωση τροφής, μέχρι και 50 διάσπαρτες γαλάζιες φάλαινες υπάρχουν σε μια μικρή περιοχή. Δεν σχηματίζουν μεγάλες, στενά δεμένες ομάδες που παρατηρούνται σε άλλα είδη μπαλενοφόρων.

δελφινη

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη δελφίς, που συνδέεται με το δελφύς ("μήτρα"). Έτσι, το όνομα του ζώου μπορεί να μεταφραστεί ως "ψάρι με μήτρα".^[1] Από τη λατινική γλώσσα το delphinus,<dolfinus<παλαιό γαλλικό daulphin, με την επανεισαγωγή του ph στη λέξη.

Τα δελφίνια είναι θαλάσσια θηλαστικά, που ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τις φάλαινες. Υπάρχουν περίπου 18 γένηδελφινιών και 40 είδη. Η ονομασία αναφέρεται κυρίως στα "γνήσια δελφίνια" της υπο-οικογένειας των Δελφινιδών, που όμως επεκτείνεται και σε άλλα είδη ("μη γνήσια δελφίνια"), όπως αυτά της οικογένειας των Πλατανιστιδών και των Στενιδών.

Εξέλιξη

Τα σημερινά δελφίνια, όπως και οι φάλαινες, κατάγονται από τα χερσαία Αρτιοδάκτυλα θηλαστικά. Κολύμπησαν στο νερό για πρώτη φορά πριν από 50 εκατομμύρια χρόνια, την εποχή του Ηώκαινου.

Οι σκελετοί των σύγχρονων δελφινιών περιλαμβάνουν δύο μικρά κυλινδρικά οστά λεκάνης, τα οποία πιστεύεται ότι αποτελούν υπολείμματα από τα πόδια που άλλοτε είχαν τα δελφίνια. Ο σκελετός των μπροστινών πτερυγίων των δελφινιών χωρίζεται σε δάκτυλα, όπως και των υπόλοιπων θηλαστικών. Τον Οκτώβριο του 2006 αλιεύτηκε στην Ιαπωνία ένα σπάνιο δελφίνι, που έφερε πτερύγια σε κάθε πλευρά της γενετικής του σχισμής. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτά ήταν ανεπτυγμένα από πριν πόδια.^[

Αισθήσεις

Τα περισσότερα δελφίνια βλέπουν πολύ καλά τόσο μέσα όσο και έξω από το νερό, ενώ η ακοή τους είναι ανώτερη από αυτήν του ανθρώπου. Αν και έχουν από ένα μικρό αυτί σε κάθε πλευρά του κεφαλιού τους, πιστεύεται ότι η ακοή μέσα στο νερό γίνεται με τη μετάδοση των ηχητικών κυμάτων από την κάτω σιαγόνα στο μέσο ους. Η ακοή τους χρησιμοποιείται και σαν σύστημα ηχοεντοπισμού, που τα βοηθά να προσανατολίζονται και να κινούνται. Πιστεύεται ότι σε αυτό βοηθά η διάταξη των δοντιών τους, που συλλέγουν σαν κεραίες τους ήχους και βοηθούν στον καθορισμό της θέσης των αντικειμένων.^[6] Η αφή τους είναι επίσης αρκετά καλή, ενώ στερούνται οσφρητικών νεύρων και για το λόγο αυτό πιστεύεται ότι απουσιάζει σε αυτά η αίσθηση της όσφρησης.^[7]. Ωστόσο, διαθέτουν γεύση και μπορούν να προτιμούν συγκεκριμένα είδη ψαριών. Ο αισθητηριακός ρόλος των τριχών στο ρύγχος τους, αν υπάρχει, είναι άγνωστος.

Ήχοι

Τα δελφίνια έχουν την ικανότητα να εκπέμπουν ήχους, με τους οποίους επικοινωνούν αλλά και για να κυνηγήσουν την τροφή τους. Όταν κυνηγούν, τα σήματα αυξάνονται από 1 σε 500 το δευτερόλεπτο, ώστε να σχηματίζουν ακριβείς εικόνες στον εγκέφαλό τους. Οι ήχοι που αναγνωρίζονται διακρίνονται μόλις σε τρεις κατηγορίες, μία από τις οποίες είναι τα σφυρίγματα, με τα οποία μπορούν να μεταφέρουν μηνύματα το ένα στο άλλο^[8] αλλά και αναγνωριστικά της ταυτότητας κάθε δελφινιού. Τα δελφίνια χρησιμοποιούν επίσης ριπές παλμών, ο ρόλος των οποίων δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμα, καθώς και πλαταγίσματα (ή κλικ), τα οποία χρησιμοποιούνται για ηχοεντοπισμό και είναι από τους δυνατότερους ήχους που παράγουν θαλάσσια ζώα.^[9]